نقطهها و خطوط اتحاد (Dots and Ties)
نقطهها و خطوط اتحاد مدت زمان یک نت را افزایش میدهند.
یک نقطه (Dot)، ارزش زمانی یک نت را به اندازهء نصفِ ارزش خودِ آن نت افزایش میدهد.
نت سفید نقطهدار
یک نت سفید نقطهدار، سه ضرب طول میکشد: دو ضرب برای خودِ نت سفید، به علاوه نصفِ آن مقدار (یعنی یک نت سیاه معادل یک ضرب) برای نقطه.
نت سیاه نقطهدار
یک نت سیاه نقطهدار، یک و نیم ضرب طول میکشد: یک ضرب برای خودِ نت سیاه، به علاوه نیم ضرب (یعنی یک نت چنگ) برای نقطه.
قاعدهء جایگذاری نقطه:
• اگر «سَرَکِ نت» (notehead) در یک فضا (space) بین خطوط حامل قرار داشته باشد، نقطه در سمت راست آن و در همان فضا قرار میگیرد.
• اگر سَرَکِ نت روی یک خط (line) حامل باشد، نقطه در فضای بالای آن خط قرار میگیرد.
(در ادامهء صفحه، مثالهای موسیقایی برای درک بهتر این مفاهیم آمده است.)
خط اتحاد (Tie)*۱ مدت زمانِ دو یا چند نت را به هم متصل میکند. خط اتحاد و خطِ حاملِ نت (Stem) همیشه در دو سویِ مخالفِ سرِ نت قرار میگیرند. (سکوتها قابل اتصال با تای نیستند.)
پی نوشت ۱: در تئوری موسیقی، اشتباه گرفتن «خط اتحاد» و «خط اتصال» بسیار رایج است چون هر دو به شکل یک کمان (خط خمیده) بالای نتها نوشته میشوند.
• خط اتحاد (tie): وصلکنندهء دو نتِ همنام برای جمع شدنِ کشش؛ نتِ دوم دوباره نواخته نمیشود.
مثال: اگر یک نتِ سفید (۲ ضربی) را با خط اتحاد به یک نتِ سیاه (۱ ضربی) وصل کنی، نوازنده باید آن نت را مجموعاً ۳ ضرب نگه دارد.
• خط اتصال (slur): کمانی روی چند نتِ غیرهمنام برای اجرای پیوسته و نرم (لگاتو)
در سازهای زهی (مثل ویولن): یعنی همهء این نتها با یک حرکتِ آرشه اجرا شوند.
در سازهای بادی: یعنی بین نتها نفس گرفته نشود.
در آواز: یعنی تمام این نتها روی یک هجا (سیلاب) از شعر خوانده شوند.
به زبان سادهتر: «خط اتحاد» مربوط به طول زمان است، اما «خط اتصال» مربوط به نحوهء بیان و نرمیِ اجرا است.
دیدگاهتان را بنویسید